جستجو   :  

سرطان شناسی - بخش اول به همراه فایل pdf

در تعریف علمی سرطان به معنی رشد و تکثیر غیر طبیعی سلول های بدن می باشد. سرطان زمانی بروز می كند كه رشد و تقسیم سلول ها بدون مرگ آن ها ادامه پیدا می کند. در واقع این سلول ها خاصیت اختصاصی بودن محل زندگی ورشد خود را از دست داده اند و قادرند در بافت های مختلف رشد کنند و به بافت های اطراف آسیب رسانده یا آن ها را از بین ببرند.آن ها می توانند همچنین از طریق گردش خون یا سیستم لنفاوی به قسمت های دور دست بدن انتشار پیدا کنند. شکل ظاهری و نیز عملکرد سلول های سرطانی شده با سلول های طبیعی تفاوت دارد. جهش یا تغییر ایجاد شده درDNAیا ماده ژنتیکی سلول اتفاق می‌افتد. DNA مسئول کنترل شکل ظاهری و عملکرد سلول است. وقتی DNA یک سلول تغییر می‌کند، آن سلول با سلول های سالم کنار خود تفاوت می‌یابد و دیگر کار سلول های طبیعی بدن را انجام نمی‌دهد. سلول تغییر یافته از دستورها و علائم داخلی که سلول های دیگر در کنترل آنها هستند، پیروی نمی‌کند.

تقسیم بندی سلولهای سرطانی

کارسینوم : شامل سرطان هایی می‌شود که از سلول هایی که سازنده پوست هستند مانند: سرطان پوست و یا لایه داخلی اعضاء را می پوشاند (سرطان ریه)، و یا سازنده غدد هستند مثل سرطان سینه، منشا می‌گیرد.

سارکوم : این دسته سرطان هایی هستندکه از بافت همبند مثل غضروف، استخوان و ماهیچه منشاء می‌گیرند. از این رو سرطان استخوان یا سرطان ماهیچه را در هر نقطه از بدن سارکوم می‌گویند.

لوسمی و لنفوم‌ها : شامل سرطان هایی است که از سلول های تشکیل دهنده خون و سلول های ایمنی منشاء می‌گیرند.

پادگن چیست؟ غده های سرطانی دارای ذرات پروتئینی خارجی هستند که به آنها پادگن می گویند که پس از وارد شدن در خون گویچه های سفید لنفوسیت را بر می انگیزد تا به دفاع بپردازد. این گویچه ها پادتنی می سازند که پادگن خارجی را منهدم می سازد وسیستم ایمنی بوجود می آید. پادگن های سرطانزا برای هر یک ازغده های سرطانی به صورت اختصاصی عمل می کنند.

 چگونگی تشکیل تومور

زمانی که سلول " جهش یافته " تقسیم می‌شود، به 2 سلول جدید " جهش یافته " تبدیل می‌گردد و این فرآیند به همین ترتیب ادامه می‌یابد، تا همان یک سلول به توده‌ای از سلول ها که تومور نامیده می‌شود، تبدیل می‌گردد. بافت های بدن به دنبال آسیب یا خسارت دیدن در اثر فرسودگی طبیعی سلول ها بطور دائم ترمیم و با سلول های جدید جایگزین می‌گردند. بنابراین بطور کلی، رشد و ترمیم بسته به نیازمندی های بدن بطور دائم روی می‌دهند. اندام‌های خاصی می‌توانند از نظر اندازه بزرگ شوند(هیپرترومی ) یا تعداد سلول هایشان را افزایش دهند (هیپرپلازی) و این در صورتی است که کار خواسته شده از آن اندام بیش از ظرفیت آن باشد. تومورها دارای انواع مختلف هستند. گاهی این تومورها، خوش خیم بوده و رشد نمی‌کنند. ولی در صورتی که سلول های تومور رشد کنند و تقسیم شوند و سلول های طبیعی اطراف خود را از بین ببرند و به نقاط دیگر بدن هم دست‌اندازی کنند، تومور بدخیم محسوب می‌شود. سلول ها در تومورهای بدخیم غیر طبیعی بوده و بدون کنترل رشد وتقسیم می شوند همچنین سلول های سرطانی از تومور جدا شده و وارد گردش خون یا سیستم لنفاوی می گردد. بزرگترین خطر تومورهای بدخیم ، توانایی آنها در حمله به بافت های سالم و پخش شدن در بدن است و این همان متاستاز سرطان است. هر چه تومورها رشد کنند و بزرگتر شوند، جلوی رسیدن مواد غذایی و اکسیژن را به سلول های سالم می‌گیرند و با پیشرفت سرطان، سلول های سالم نیزمی‌میرند. انتشار تومورها انتشار تومورهای بدخیم با تهاجم مستقیم به بافت ها ی مجاور و همچنین با تشکیل تومورهای ثانویه که متاستازها نامیده می‌شوند در اندام‌هایی که دور از محل تومور اولیه می‌باشند، صورت می‌گیرد. متاستازها بطور خیلی شایع در غدد لنفاوی، ریه‌ها، کبد، استخوان ها، غدد فوق کلیوی، کلیه‌ها و مغز یافت می‌شوند. تومورهای اصلی به عنوان رشد اولیه شناخته شده و متاستازها رشدهای ثانویه نامیده می‌شوند. سلول های تومور در داخل عروق لنفاوی مجاور رشد کرده و از یکدیگر جدا شده و به غدد لنفاوی آن منطقه منتقل می‌شوند، که در آنجا ممکن است رشد ثانویه روی دهد. رشد ثانویه ممکن است در نهایت غده لنفی را نابود ساخته و مجددا به داخل عروق لنفاوی راه یافته و از طریق سیستم لنفاوی به سمت جلو پیشروی می‌نماید. سلول های تومور ممکن است به مویرگها یا وریدهای محلی حمله کرده و از طریق جریان خون به سمت جلو حمل شوند. این سلول ها در شبکه‌های مویرگی سایر اندام ها مستقر شده و آنگاه رشد ثانویه ممکن است صورت گیرد. سلول های تومورکه وارد وریدهای سیستماتیک می‌شوند تمایل به استقرار در ریه‌ها دارند. به هر حال، برخی از سلول های تومور، از طریق مویرگهای ریوی عبور کرده و ممکن است رشد ثانویه را در سایر بافت ها ایجاد کنند. سلول های بدخیم ناشی از تومورهای اولیه ریه ممکن است به همین طریق وارد گرش خون سیستماتیک شده و رشدهای ثانویه را در بافت های دیگر تشکیل دهند. سرعت رشد تومورهای بدخیم بطور قابل توجهی فرق می‌کند. ولی بطور کلی ، هرچه سلولها کمتر تمایز یافته باشند، تومور سریعتر رشد می‌کند.

ژن های مسئول تقسيم سلولی:

آنکوژن‌ها (ژن‌های عامل تومور (Oncogene) که در شرايط عادی در فرستادن پيام به سلول برای تکثير نقش دارند. اختلال و تغيير در اين سلول‌ها منجر به تکثير نامنظم سلول شده و سلول سرطانی بشمار می‌رود. ژن‌های سرکوبگر تومور (Tumour suppressor genes) اين ژن‌ها پروتئين‌های خاصی را توليد می‌کنند که در شرايط عادی وظيفه معکوس آنکوژن‌ها را داشته و به سلول پيام توقف تکثير می‌دهد. يکی از مهم‌ترين ژن‌های اين گروه ژنی‌ به نام 53p است. ژن‌های خودکشی (Suicide genes) خودکشی سلول‌ها يا مرگ سلول يکی از مهم ‌ترين عوامل پيچيده سلولی است که به سلول توانايی خودکشی در شرايط غيرمعمول را می‌دهد تا مانع شيوع تکثير و آسيب‌ديدگی به ساير سلول‌ها ‌شود. هنگامی که ژن‌های خودکشی آسيب پيدا کنند ديگر قادر به فعاليت خود برای نابود کردن سلول معيوب نبوده و سلول سرطانی محسوب می‌شود. ژن‌های ترميمی دی ان ای (DNA repairing genes) این ژن‌ها مسئول ترميم دی ان ای آسيب ديده و معيوب هستند که با ترشح پروتئين‌های متفاوت زمينه ترميم دی ان ای آسيب ديده را فراهم می کنند. اما زمانی که خود اين ژن های ترميمی دی ان ای آسيب می بينند، سلول، ديگر توانايی ترميم خود را از دست داده و اختلالات ژنتيکی و ترميم نشدن دی ان ای منجربه سرطان می‌شود.ادامه در فایل pdf

این مقاله را به صورت کامل و pdf (رایگان) از از لینک زیر می توانید دریافت نمایید.

لینک دریافت

تاریخ درج  :  1397/10/17  
تعداد بازدید تا کنون :351

نطرات کاربران

 
ارسال نظر 
نام شما :
آدرس ایمیل :
متن پیام  :

   
تصویر امنیتی